Εκεί που ήταν το παλιό Πλάζα, ένα LIDL έκανε την εμφάνιση του από το πουθενά, γιατί υποθέτω με την οικονομία μας είναι πιο σημαντικό να αγοράζουμε μεγάλες συσκευασίες με ζαχαρωτά και γερμανικές σοκολάτες 200gr παρά να βλέπουμε τις τανίες που δεν παίζουν τα Multiplex.
Καταναλωτική συμπεριφορά αδηφαγίας... απούσης συνειδήσεως
1. Υπάρχουν άνθρωποι με κριτική στάση και αντιμετώπιση της πραγματικότητας και της πολιτικής ζωής που ψηφίζουν ΚΚΕ;
2. Γιατί θεωρείται τόσο αντιπαθής ο Τσίπρας;
3. Η πανευρωπαϊκή άνοδος των ακροδεξιών κομμάτων τι σημαίνει για το μέλλον της Ευρώπης; Έρχεται δεύτερος Μεσαίωνας;
4. Η αποχή θα συνεχίσει να είναι τόσο μεγάλη και αν ναι τι πιστεύουν οι πολίτες ότι πετυχαίνουν μ' αυτό τον τρόπο;
5. Αν η πολιτική δεν έχει σημασία, και ενδεχομένως υπάρχουν άλλοι τρόπου για να αλλάξει ο κόσμος γιατί δεν γίνονται πράξη;
6. Αξίζει να ζούμε σε ένα τόσο φθαρμένο πολιτικό σκηνικό;
Τρεις φορές την εβδομάδα (τόσες μου επιτρέπουν) κάνω εκπομπή στο mindradio.gr
Immaterial mixtapes δηλαδή ασήμαντες κασέτες με τραγούδια σύγχρονα και που και που κανένα νοσταλγικό. Μόλις τέλειωσα μια εκπομπή με θέμα κινηματογραφικά τραγούδια και αύριο 17:00 με 19:00 επαιται συνέχεια με άλλο θέμα (μάλλον). Δεχόμαστε αφιερώσεις είτε από εδώ, είτε από το chat του mindradio εν ώρα εκπομπής.
Ακούστε με εδώ.
Το ψώνιο της διπλανής πόρτας ελπίζει να τον ακούσετε...
Τι σου κάνει μια πτυχιακή...
Μια εικόνα μέσα στη νύχτα. Αν δεν είχε τη διαφήμιση από πίσω θα ανέβαινα τα σκαλοπάτια...
Με ανησυχήσατε και με τρομάξατε, κι έτρεξα να δω αν είστε καλά. Και μετά ήρθατε Αθήνα για να φτιάξουμε τις απρόσμενες ατυχίες. Και μου φορτωθήκατε στο σπίτι, μου κάνετε φαγητό, μου μετακινούσατε τα πράγματα και με βρίσατε για την ανεξέλεγκτη ανευθυνότητα μου. Μαλώσαμε και ηρεμήσαμε και φάγαμε και τα χωνέψαμε όλα.
Και μ' αγαπάτε και μου το λέτε, κι εγώ χαμογελώ και δεν σας απαντώ. Μου λέτε να προσέχω αλλά το κάνω ήδη. Ο Φοίβος Δεληβοριάς λέει για τον πατέρα του τον Φώτη, που δεν μπορεί να του πει σ' αγαπώ :
"Μα όταν κάποια μέρα στο Θησείο θα βγάζω βόλτα ένα μικρό Θα με αποκαλέσει Φοίβο και εγώ Φώτη θα τον πω"
Κι εγώ που δεν γράφω τραγούδια γράφω τούτο εδώ το blog που δεν το διαβάζετε, γιατί γιο ο κόσμος δεν θέλει να έχω. Τώρα που φύγατε και περπατώ στο λιμάνι δίπλα στη θάλασσα νιώθω μόνος.
Το βράδυ όμως μπορεί να έρθεις εσύ...
Και δεν θα είμαι μόνος για λίγο...
Παρατηρώντας τους ανθρώπους γύρω μου κατέληξα σε ένα απλό συμπέρασμα.
Οι περισσότεροι είναι δυστυχισμένοι.
Λίγε ώρες μένουν μέχρι την εκλογή του επόμενου προέδρου που μάλλον θα είναι ο Barrack Obama.
Πολλοί λένε ότι η αμερικανική πολιτική είναι παγιωμένη και δεν εξαρτάται ούτε από τον πρόεδρο ούτε από το κόμμα. Τους χλευάζω, είμαι ρομαντικός και θέλω να ελπίζω. Αλλά ακόμα κι διαψευστούν οι ελπίδες μου θα είμαι πάλι ευτυχισμένος για δυο λόγους:
1. Θα έχει χάσει ο Αλμπίνος πολεμοχαρής και η υπερπληρωμένη θεούσα του
2. Γιατί έτσι και για λίγο είχα την ψευδαίσθηση ότι μπορεί κάτι να αλλάξει...
Και κάποιες χοντρές δημοσιογράφοι που λένε να σταματήσουμε να φερόμαστε σαν υπήκοοι των Ηνωμένων πολιτειών καλά θα κάνουν να θυμηθούν τα παλαιότερα κομματικά τους ενδιαφέροντα και κατά που γέρνει η σεξουαλικότητα τους σε σχέση με τις θέσεις του κόμματος της επανάστασης.
Από το τελευταίο δημοσίευμα (post) στο ιστολόγιο ετούτο πολλά συνέβησαν στην ζωή του γράφοντα.
Αναγκάστηκα να υπηρετήσω την πατρίδα μου. Δεν τελείωσα ακόμη, αλλά κοντεύω. Και σ' όλο αυτό το διάστημα αποκόπηκα όχι πλήρως λόγω ευνοϊκών τοποθετήσεων και αδειών βυσματικών και μη από τα αγαπημένα μου πρόσωπα και από την επικαιρότητα.
Μέσα σ΄αυτό διάστημα κατάλαβα πολλά για την ελληνική κουλτούρα μια και συναναστράφηκα με άτομα κάθε οικονομικής κατάστασης και κάθε μορφωτικού επιπέδου. Δεν θα αναλωθώ σε περιγραφή της θητείας μου γιατί αυτό ίσως να είναι θέμα μιας άλλης δημοσίευσης καθολικής ανασκόπησης χαμένου χρόνου.
Μέσα όμως σ' αυτό το χαμένο χρόνο χρόνο εκτός από μια στωική και αγαπημένη μου φωνή που διαπερνούσε το αιγαίο με ραδιοκύματα, υπήρχε και μια άλλη. Τηλεοπτική. Αυτή του Λάκη Λαζόπουλου. Χάρη στην τεχνολογία των torrents έβλεπα ετεροχρονισμένα το τσαντίρι της Τρίτης. Έβλεπα έναν (κάτι παραπάνω από μεσήλικα) άνθρωπο να τα χώνει προς σχεδόν πάσα κατεύθυνση.
Αποκλεισμένος επικοινωνιακά όπως ήμουν, τα αποσπάσματα των ρεπορτάζ και ο κωμικός σχολιασμός τους μου έφτιαχνε την έξοδο. Ένα catch up με την επικαιρότητα και κυρίως τα κακώς κείμενα της. Βέβαια, όλη η Ελλάδα στήνεται μπροστά από την τηλεόραση κάθε Τρίτη όπως αποδεικνύουν τα νούμερα στα περιοδικά ποικίλης ύλης. Κάτι οι αποτυχημένοι πολιτικοί, κάτι η ανάγκη για απενοχοποιημένο fun μέσα από προβληματισμό, δημιουργήθηκε το hype.
Μέσα σε 2 ώρες ο Λάκης μιλάει σε ένα ποικίλο κοινό για ρατσισμό, πολιτική και διαπλεκόμενα συμφέροντα. Με το λαϊκισμό του κατηγορεί τους συντηρητικούς, τους γελοίους, τους εθνικιστές, τα ψώνια και αυτούς που επαίρονται για την ύπαρξη τους.
Πολλοί σπεύδουν να τον κατηγορήσουν με επιχειρήματα του τύπου "Ποιος είναι αυτός που τους κρίνει όλους;". Και αναρωτιέμαι εγώ, πρέπει να είσαι κάποιος για να κρίνεις; Εσύ δεν κρίνεις την αφέλεια της Καλομοίρας που τραγουδά για μυστικούς συνδυασμούς ή την αμφισβητούμενη φάση στο τελευταίο πουλημένο παιχνίδι ποδοσφαίρου; Κρίνεις γιατί κατέχεσαι θέλω να πιστεύω από κοινή λογική. Αυτό κάνει λοιπόν και ο Λάκης. Κρίνει με γνώμονα το κοινώς λογικό.
Κατηγορείται επίσης ότι είναι κι αυτός μέσα στο σύστημα. Εγώ να το δεχτώ ότι είναι στο σύστημα. Εσύ θα δεχτείς ότι ακόμα κι έτσι έχει δικαίωμα να σε κρίνει;
Του προσάπτουν κατηγορίες προπαγάνδας του έντεχνου. Μήπως θα έπρεπε να παίζει μουσική που δεν του αρέσει για να τα παίζει όλα; Ή μήπως θα έπρεπε να προάγει την εσχάτως κατεστραμμένη μουσική βιομηχανία της Βανδή και του Φοίβου; Μήπως εκνευρίζεσαι που σε εκΠΑΙΔΕΥΕΙ;
Αλλο ένα για πολλους κακό είναι ότι έχει τις εμπάθειες του. Και βέβαια τις έχει! Αν κάποια βγαίνει προεκλογικά (με το ΛΑΟΣ) και τραγουδάει "Ψηφίστε με ψηφίστε με" γίνεται να είναι άμοιρη σχολιασμού;
Τι να περιμένεις όμως από ανασφαλείς ανθρώπους που γαλουχήθηκαν με κατευθυνόμενη εκπαίδευση (με μικρά αυτή τη φορά) ;
Ακόμα κι αν όλες οι κατηγορίες εναντίων του είναι βάσιμες, για μένα δεν παύει να είναι ένας τηλεοπτικός Ροκ σταρ. Στην εποχή που ο όρος έχει ξεφτίσει, ανεβαίνει στο τσαντίρι του που δεν είναι πολυτελές όπως θα ήθελες ματαιόδοξε τηλεθεατή ειδήσεων του Star. Σου λέει αυτό που ξέρεις αλλά ντρέπεσαι να παραδεχθείς και φοβάσαι να αλλάξεις. Σου τα λέει για να γελάσεις και να τραγουδήσεις αλλά με μια φωνή που καίει σαν φλόγα ενός αναπτήρα σε μια ροκ μπαλάντα μια παλιάς συναυλίας....
Παρόλη τη μερικώς νεκρή καλοκαιρινή διανομή ταινιών υπάρχουν και κάποιες ταινίες που δεν σε πειράζει να κλειστείς μέσα και να δεις. Μια απ' αυτές τις ταινίες είναι και το Death Proof. Γραμμένο και σκηνοθετημένο από τον πυλώνα σχεδόν κάθε σινεφίλ, τον Quentin Tarantino. Μια ταινία που εξαρχής δημιουργήθηκε για να προβληθεί ως το ήμισυ ενός πρωτοτύπου εγχειρήματος των "αδερφών" Tarantino-Rodrigez.
Για την ταινία δεν θα πω πολλά. Απερίγραπτο fun, ειδικά στο δεύτερο μέρος, απολαυστικές φλυαρίες και σινεφίλ αναφορές. Κι όλα αυτά λουσμένα με μια 70's αισθητική και ένα cool soundtrack. Το τραγούδι που ακούτε αν έχετε ανοιχτά τα ηχεία σας και δεν έχετε σταματήσει τη μουσική είναι από την ταινία. Επίσης να πω ότι η ταινία συμμετείχε στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ των Καννών. Όσοι πιστοί προσέλθετε στις αίθουσες!
Μέσα στο σινεμά και παρόλο που η ταινία δεν είχε κανένα ρομαντικό subtext κρατούσα το χέρι του φίλου μου. Στο διάλειμμα που άναψαν τα φώτα συνέχισα να τον κρατώ. Και να τον φιλάω στο στόμα. Προσωπικά δεν παρατηρώ τα βλέμματα που με περιτριγυρίζουν αλλά ο φίλος μου μου είπε την ατάκα που τιτλοφορεί το σημερινό post.
Γύρισα από περιέργεια και είδα δυο φίλους, ο ένας είχε ιδιαίτερα σοφιστικέ look με κοκάλινα τετράγωνα γυαλιά που πάντα ήθελα. Μέχρι βέβαια εγώ να του κοιτάξω είχαν στρέψει το βλέμμα τους αλλού. Όχι όμως για να μην τους δω ότι με κοιτάνε αλλά γιατί προφανώς υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι να παρατηρήσουν. Μάλλον δεν ήταν κάτι το παράξενο γι' αυτούς. Βέβαια ένα σινεφίλ κοινό και μάλιστα ένα Ταραντίνο-σινεφίλ κοινό έχει δει πολλές ταινίες και πιθανόν και το Brokeback οπότε έχει μια Χ εξοικείωση με το θέμα. Παρόλα αυτά, πιστεύω ότι ο περισσότερος κόσμος έτσι θα αντιδρούσε.
Ας σταματήσουμε λοιπόν να γκρινιάζουμε γιατί οι gay στην Ελλάδα δεν είναι αποδεκτοί και ας διαπιστώσουμε του λόγου το ψευδές με μια απλή και τρυφερή χειρονομία.
Ορμώμενος από τα post 2 blogger του Lensman και του x-oyranoy είπα να γράψω κι εγώ την γνώμη μου.
Ζούμε σε μια χώρα που έχει παραμελήσει την παιδεία της. Την έχει μετατρέψει σε αμιγή εκπαίδευση. Στερώντας από τα εύπλαστα μυαλά των παιδιών, τα ερεθίσματα που προσφέρει η τέχνη. Καλά ως εδώ, αν δημιουργούσαμε αξιόλογους και διεθνούς φήμης επιστήμονες. Αλλά στην τελική ούτε αυτό κάνουμε.
Βεβαία ο ρόλος της εκπαίδευσης είναι ένα τμήμα μόνο των πραγμάτων που διαμορφώνουν την προσωπικότητα ενός ατόμου. Ένας άλλος βασικός παράγοντας είναι η οικογένεια. Αλλά πως μπορεί η ελληνική οικογένεια που σουβλίζει αρνί το Πάσχα, που τα σπάει στα μπουζούκια και βρίζει οδηγώντας, να μυήσει ένα παιδί στα δύσβατα μονοπάτια της τέχνης;
Ο μόνος που μένει λοιπόν είναι το ίδιο το άτομο και "ψάξιμο" που μπορεί να κάνει από μόνο του. Αλλά μέσα στη χώρα των μιζών και του βολέματος ακόμα κι η καλή διάθεση του για αναζήτηση, διαβάλλεται από την ανάγκη της αποδοχής και της ενσωμάτωσης στο σύνολό.
Μέσα όμως σ' αυτή υπέροχη, κατά τα άλλα, μάζα Ελλήνων υπάρχουν και εκείνοι που όχι μόνο δεν προωθούν μια στοιχειώδη έννοια της τέχνης και της διανόησης αλλά αντίθετα υπερασπίζονται, εφαρμόζουν και μερικές φορές προσπαθούν να επιβάλουν την προσβολή αυτής.
Όπως πάντα υπάρχει και η αντίπερα όχθη. Αποτελείται από διανοούμενους, εναλλακτικούς και σκεπτόμενους γενικά πολίτες που δημιουργούν αντάρτικο εναντίων της ευτελούς διασκέδασης και του ανάλαφρου των καταστάσεων. Με τις λανθασμένες τους όμως μεθόδους προσβάλουν την αισθητική ή ακόμα και την ύπαρξη τον ανθρώπων που θα λέγαμε ότι είναι του "ελαφρού".
Και οι δυο ομάδες είναι απεχθείς. Γιατί ενώ μερικές φορές έχουν υγιείς προθέσεις, μεσα στο φανατισμό τους καταλήγουν να γίνονται εμπαθείς και επιθετικοί.
Δεν ξέρω αν ανήκετε σε κάποια ομάδα απ-ό τις δυο ή και σε κάποια ενδιάμεση, αλλά ας περάσει ο καθένας καλά με τις επιλογές του. Καλό είναι βέβαια και το mix and match μεταξύ αντιπάλων και πραγματικά θα φέρει προ εκπλήξεως τα αντίθετα "στρατεύματα".
Γιατί ως συνήθως η αλήθεια κρύβεται κάπου στη μέση...
ΥΓ. Αφιερωμένο στο μωρό μου που μου άλλαξε τα μυαλά και ζωντανεύει την ζωή μου καθημερινά...
Βγήκα χτες με το φίλο μου και μια τρελή παρέα σε ένα club. Ποτά, ΛεΠά και τα λοιπά . Ο φίλος μου μου έιπε ότι τον εκπλήσσω με το πόσο χορεύω. Η αλήθεια είναι ότι χωρίς αυτόν δεν θα πήγαινα σε club. Πόσο μάλλον σε τέτοιο club.
Όταν γνωρίζουμε κάποιον η γενική του συμπεριφορά ( το λέμε και attitude εδώ στην Ελλάδα) μας δημιουργεί μια γενική ιδέα για το ποιος είναι. Βάζουμε όρια και φανταζόμαστε τις αντιδράσεις του και τις επόμενες του ατάκες. Χτίζουμε κόσμους γύρω από γνωριμίες και πρόσωπα. Προκαταλαμβάνοντας καταστάσεις και αντιδράσεις.
Όμως οι άνθρωποι μας εκπλήσσουν καθημερινά. Μέσα σε κατάλληλο περιβάλλον ή καλύτερα έξω από τα νερά τους αντιμετωπίζουν τις καταστάσεις με άλλο μάτι και δρουν ανεξέλεγκτα. Κάποτε είχα ακούσει ότι ο Μουρατίδης πάει στην Έφη Σαρρή. Σοκ! Μ' αυτά που έλεγε δεν θα το περίμενα ποτέ.
Αγαπάμε τους άλλους για την πολυπλοκότητα και την ποικιλότητα της ύπαρξης τους. Κανείς δεν έχει μονόπλευρες εμπειρίες και βιώματα γιατί ζει στον πολυσυλλεκτικό κόσμο του σήμερα. Χαίρομαι όταν ανοίγω διάπλατα τα μάτια μου βλέποντας πράγματα όχι τόσο αναμενόμενο. Είναι το ίδιο ανθρώπινο γενετικό υλικό που ικανοποιήται στην ανατροπή σε μια ταινία τρόμου.
Η ανατροπή στη ζωή ταυτίζεται με τον αυθορμητισμό. Όπως το φιλί σου όταν χορεύουμε και το απρόσμενο σου τηλεφώνημα όταν πηγαίνω σπίτι.
Το προάλλες κυκλοφορούσα κάπου στην νυχτερινή Αθήνα. Αφού άφησα το φίλο μου στο σπίτι του, περπάτησα προς το δικό μου. Το μάτι μου έπεσε πάνω σε ένα pet shop το οποίο παραδόξως ήταν ανοιχτό αυτή την ώρα.
Πίσω από το τζάμι ένας κύριος φρόντιζε το φαγητό και το νερό στα ζωάκια του μαγαζιού. Μπροστά- μπροστά σε μικρά κλουβιά βρίσκονταν κάτι αξιολάτρευτα κουταβάκια. Ήταν κλεισμένα στα σπιτάκια τους αλλά ήταν και ανήσυχα. Το ένα προσπαθούσε να βγει από την μικρή χαραμάδα που άφηνε το κλουβί του για να αναπνέει.
Για μια στιγμή ήθελα να κάτσω μπροστά στην "βιτρίνα" και να τα χαζέψω. Ήταν απ' αυτά τα κουταβάκια που βλέπεις στις διαφημίσεις και η κοπέλα από δίπλα σου αναφωνεί "τι γλυκό!!!". Ναι ήταν γλυκά και αξιαγάπητα. Αλλά κανένα δεν κουνούσε την ουρίτσα του από χαρά.
Ψυχές φυλακισμένες υπάρχουν παντού. Κουρασμένα βλέμματα μέσα σε αίθουσες σχολείων, πλουσιόπαιδα που φοβούνται να βγουν από τα όρια των τεράστιων πολυτελών σπιτιών τους, υπάλληλοι που περιμένουν υπομονετικά την επερχόμενη αδεια.
Όλοι όμως κοιτούν έξω απ' το παράθυρό του κελιου τους. Είναι όμορφα εκεί έξω!
Σήμερα βγήκα και καλώς καθυστερημένος ων (χρονικά πάντα) επέλεξα την μέθοδο ταρίφα. Επίσης επιστρέφοντας και μην έχοντας άλλη επιλογή έκανα το ίδιο. Επειδή είχα πολύ καλή διάθεση άνοιξα κουβέντα. Και άκουσα διάφορα...
Προς Μοναστηράκι: Εκεί που λέγαμε τα σχετικά περί Αθήνας εξόδων και κίνησης ο ταξιτζής έβρισε ένα συνάδελφο. Εξεπλάγην επειδή πιστεύω ότι υπάρχει μαι στοιχειώδης αλληλεγγύη μεταξύ "κυριάρχων των δρόμων". Η συζήτηση (απουσία λογικού συνειρμού ) μεταφέρθηκε στο γεγονός ότι οι περισσότεροι συνάδελφοι δεν δίνουν ρέστα. Ο συγκεκριμένος επέμενε ότι εκείνος δίνει ρέστα πάντα και μερικές φορές χαρίζει κιόλας. Στην αρχή ήμουν λίγο δύσπιστος αλλά μετά μου εξήγησε ότι είναι χρεωμένος μέχρι το λαιμό. Χρωστάει σε δάνεια και τα σχετικά. Μη δίνοντας ρέστα θα εξοικονομούσε ούτε τα μισά των μισών απ' αυτά που χρωστάει. Αρά γιατί να το κάνει. Όταν φτάσαμε μου χάρισε τα 30 λεπτά και μου λέει ότι "όποιος ξοδεύει λεφτά, του έρχονται λεφτά". Δεν συμφωνώ απολύτως αλλά και την σφιχτοκωλία δεν την αντέχω...
Προς το σπίτι: Στην αρχή λέγαμε για το ταξί πόσο του κόστισε να το φτιάξει γιατί το είχε με τα αδέρφια του και το είχαν σακατέψει όλοι μαζί. Μετά πλησιάζοντας στο σπίτι μου έλεγε για τις μαφίες της Αθήνας και ότι χειρότερη είναι αυτή των Κινέζων στο Μεταξουργείο. Ότι μαθαίνει κανείς χρήσιμο είναι (σκέφτηκα) και συνέχισα να τον ακούω να λέει ότι παλιά έμενε στην γειτονία μου αλλά μετακόμισε επειδή ήρθαν πολλοί ξένοι. Τα λόγια του ήταν "Έβγαινες παλιά και ήταν όλο Έλληνες τώρα είναι γεμάτο μαύρους και Ρώσους". Καλά που μετακόμισε στη Νέα Σμύρνη και γλίτωσε από αυτό το μίασμα...
Ένα συν και ένα πλην για τους ταρίφες πόσο μας κάνουν; Ευτυχώς κανένας απ' τους δυο δεν είχε Derti στο ραδιώφωνο.
Αν περιμένετε να σχολιάσω τις καυστικές(;) ατάκες του εθνικού μας manager ή τα εκκεντρικά χτενίσματα της Ματθίλδης τότε μάλλον θα απογοητευτείτε. Αυτό το post αφορά κάποιους Έλληνες που έχουν ταλέντο.
Ζούμε σε μια χώρα που κυρίως λόγω της έλλειψης παιδείας του λαού της αρέσκεται στο να θεοποιεί το κακόγουστο, το ευτελές και το εύκολο σε κάθε τομέα. Με την κυριαρχία ενός εξ ολοκλήρου λαϊκού μέσου όπως η τηλεόραση αναπαράγονται και ενσωματώνονται στην καθημερινότητα μας μετριότητες και κακέκτυπα διεθνών επιτυχιών.
Μια τετοια κατάσταση παραπληροφορεί και παραπλανεί τον νεοέλληνα. Τον ωθεί στο συμπέρασμα ότι αυτό είναι το καλύτερο που μπορούμε. Ευτυχώς όμως δεν είναι αυτό το καλύτερο που μπορούμε. Υπάρχουν στην Ελλάδα μας αξιολογότατοι άνθρωποι που με το πνεύμα τους τη δράση τους μας κάνουν περήφανους.
Παραδείγματα υπάρχουν στην μουσική με καλλιτέχνες όπως ο Φοίβος Δεληβοριάς, του οποίου τραγούδι έχω ανεβάσει εδώ. Επίσης, νέα συγκροτήματα που λόγω της προώθησης από τα free press έντυπα της πόλης απολαμβάνουν εξαιρετικού hype.
Αν είχατε πάει στο σινεμά 2 χρόνια πριν και βλέπατε το Hardcore θα συνειδητοποιούσατε ότι επίσης έχουμε και αξιόλογους σκηνοθέτες. Και δεν μιλάω για κολλημένα μυαλά μέσα στο Ελληνικό κέντρο κινηματογράφου. Ο συγκεκριμένος σκηνοθέτης θα σκηνοθετήσει στο Hollywood παρακαλώ ένα remake μιας παλιάς ταινίας του Wes Craven. Για του λόγου το αληθές...
Στο χώρο του χορού ο Δημήτρης Παπαϊωάννου που με τη περσινή παράσταση του (2) κατάφερε να γεμίσει το Παλλάς για πολύ περισσότερες από τις προβλεπόμενες παραστάσεις
Τέλος έπεσα επάνω στο trailer ενός ελληνικού παιχνιδιού (Theseis το όνομα αυτού) που θα βγει για pc και X-box 360. Μια θέαση μόνο αποδεικνύει την δουλειά και τη λεπτομέρεια που έχει πέσει από κάποιους που αφού πούμε Ελλάδα έχεις ταλέντο δεν θα μας πουν άι μωρή...
Αυτά είναι μερικά μόνο παραδείγματα, τα υπόλοιπα βρίσκονται γύρω σας...(Σχεδόν ποτέ στην TV)
Βράδυ, ο γραφών δεν κλείνει μάτι. Τελευταία λύση η τηλεόραση. Ανοίγει στον Ant1. Βαρβαρότητες. Όχι δεν ήταν βάρβαρο το πρόγραμμα του συγκεκριμένου καναλιού απλά έδειχνε ένα παλιό σήριαλ από τα νιάτα μου. Βαρβαρότητες με την Χρύσα Ρώπα και τον Βλαδίμηρο Κυριακίδη. Από το 1993. μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας παρακολούθησα το επεισόδιο.
Το συγκεκριμένος σήριαλ παρόλο που δεν το παρακολουθούσα όταν παιζόταν, αυτή τη φορά μου φάνηκε αρκετά αστείο. Αλλά όχι με την ίδια έννοια που είναι αστείο το Παρά 5 ή o Johny Depp στους πειρατές. Ήταν αστείο επειδή το αντιμετώπισα ως cult.
Ξέρετε όταν κάτι είναι τόσo τραγικό που δεν ξέρεις αν πρέπει να κλάψεις ή να γελάσεις... Αυτό είναι cult. Ο Γκουζγκούνης είναι cult. "Η αλήθεια βρίσκεται στους Sex Pistols" κι αυτό είναι cult.
Είναι το cult συνώνυμο του trash; Πολλές φορές είναι. Αλλά cult είναι και τα X-files που trash δεν το λες με τίποτα. Γενικότερα όμως cult επονομάζουμε ως επί το πλείστον κάτι "καμένο". Της πυρκαγιάς μερικές φορές (όχι της Πάρνηθας). Και γιατί δεν το λέμε σκουπίδι λοιπόν;
Εδώ είναι το θέμα/απορία του σημερινού post. Έχει προχωρήσει πολύ η τέχνη με αδιαμφισβήτητα βήματα. Μήπως η έννοια του cult εφευρέθηκε για αντισταθμίσει τη ισορροπία στο μυαλό μας; Η αλήθεια είναι ότι αν τρεφόμασταν συνέχεια με τέχνη, κάποια στιγμή θα κουραζόταν το μυαλό μας. Είναι λοιπόν το cult η ασχήμια για να απολαμβάνουμε την ομορφία;
Βλέποντας κάτι cult διασκεδάζουμε, απενοχοποιημένα. Η τραγική αλήθεια είναι ότι μας έχει επιβληθεί πολλές φορές από τα περιοδικά και τους δημοσιογράφους/κριτικούς το τι είναι τέχνη. Το cult αντιθέτως το ορίζουμε εμείς. Άσχετα με δημοσιεύματα, δημοσιότητα ή τεχνική αρτιότητα. Απλά γουστάρουμε! Και θα το απολαύσουμε και στο καπάκι θα ρίξουμε κι ένα κουρδιστό πορτοκάλι.
Δύσκολες μέρες δεν εννοώ της γυναίκας, αναφέρομαι στις μέρες με θερμοκρασίες σαν την σημερινή. Και απ' ότι φαίνεται θα έχουμε αρκετές ακόμα.
Δίχως παραπάνω λογία περνώ σ' αυτά που θα κάνουν τις δύσκολες αυτές μέρες λίγο πιο ανεκτές...
1. Παγωτά
Συστήνω από την Παγωτομάνια στου Ψυρρή αλλά όλοι το ξέρετε το μαγαζί. Στο σπίτι συστήνω τα 0% γιατί δεν χρειάζεται να χαλάσουμε και το σώμα μας.
2. Ντουζάκι
Ξεχνάμε επιτέλους την αναμονή για να ζεσταθεί και μπαίνουμε στο ντουζ ή στη μπανιέρα χωρίς τίποτα και αφήνουμε το δροσερό νεράκι να τρέξει πάνω στο σώμα μας. Εναλλακτικό μίνι ντουζάκι με το ψεκαστίρι όπου έχουμε βάλει μέσα νερό από ψυγείο...
3. Ανεμιστήρας
Μια και έχουμε και οικολογική συνείδηση δεν θέλουμε να επιβαρύνουμε την ΔΕΗ και να έχουμε κι άλλες διακοπές ρεύματος. Επίσης να μην ξεχνάμε ότι όσο περισσότερο ρεύμα καταναλώνουμε τόσο περισσότερο επιβαρύνουμε το κλίμα του πλανήτη και χρόνο με το χρόνο θα έχουμε όλο και μεγαλύτερες θερμοκρασίες
4. Παγωμένο καφεδάκι
Όχι φραπόγαλλο, μιλάω για ένα αξιοπρεπές Freddoccino η Chocofreddo ή ή έστω Icepresso. Σύστασή: ένα πουράκι και κανέλα πάνω από τον αφρό...
5. Προγραμματίζουμε τις διακοπές μας
Σε λίγο παραπάνω από ένα μήνα ή και λιγότερο για κάποιους θα είμαστε σε μια παραλία με μαγιό, beach bar, daiquiri (κατά προτίμηση με φράουλα) και ...αχ θέλω επειγόντως διακοπές (μακριά από Μαρτάκη γιατί προκαλεί κι άλλα προβλήματα...)
Και bonus για να βάλω άλλη μια ωραία εικονίτσα
ΝΕΡΟ πολύ ΝΕΡΟ (το λένε και οι δημοσιογράφοι για να σωθούν οι ηλικιωμένοι από θερμοπληξίες)
Μιλάμε από το msn με φίλους για να κανονίσουμε τι θα κάνουμε το βράδυ και γεμίζουμε τα κινητά μας με υπέρογκους λογαριασμούς όταν κάνουμε τηλεφωνήματα του τύπου "έφτασα, σε πόση ώρα θα είσαι εδώ"
Μπαίνουμε στο msn και με το που πάμε να μιλήσουμε στο φίλο ή τη φίλη μας αυτός βγαίνει off line. Τι έγινε τώρα; Δεν με συμπαθεί, με αποφεύγει, ενοχλήθηκε γι' αυτό που του είχα πει προχτές και άλλες τόσες ηλίθιες σκέψεις στροβιλίζονται στο εξαρτημένο από την τεχνολογία μυαλό μας.
Δίνουμε μια συνάντηση με ένα σημαντικό για εμάς πρόσωπο. Αφού φτάσουμε, ετοιμαζόμαστε να πλουτίσουμε την εταιρία κινητής τηλεφωνίας με άλλο ένα άσκοπο τηλεφώνημα. Αλλά δυστυχώς ακούμε από το ακουστικό ότι ο συνδρομητής θα ειδοποιηθεί για την κλήση του. Τώρα τι συνέβη; Δεν θα έρθει; Γιατί έκλεισε το κινητό; Γιατί με αποφεύγει;
Chill the fuck out! Things happen!!!
Μερικές υποθέσεις που μπορούμε να κάνουμε σε κατάσταση αγωνίας.
Για την 1η περίπτωση
- Το msn αργεί να ενημερώσει τη λίστα του με το ποιοι δεν είναι on-line
- Είναι Microsoft και επομένως έχει προβλήματα
- Μπορεί να κάνει επανεκκίνηση του pc
- Μπορεί να έχει διακοπή ρεύματος
Και για τη 2η
- Τέλειωσε η μπαταρία του κινητού
- Είναι σε σημείο που δεν έχει σήμα
- Ξέχασε το κινητό σπίτι
- Του έκλεψαν το κ.
Σαφώς μπορεί να μας αποφεύγει αλλά πριν απ' όλα ας δώσουμε στο φίλο/φίλη μας την ευκαιρία να δικαιολογηθεί...
Εξάλλου δεν θέλουμε να καταντήσουμε σαν ηλίθιες Αμερικανίδες γκόμενες που τρέχουν έντρομες και τις κυνηγάει ο άλλος για να λύσει την παρεξήγηση...
Αυτά τα πάρτυ στα σπίτια.... Μικρός δεν μ' άρεσαν καθόλου. Από τη φύση μου δεν είμαι ιδιαίτερα κοινωνικός και έτσι περιοριζόμουν στους ήδη γνωστούς μου, οι οποίοι όμως ήθελαν να κάνουν νέες γνωριμίες. Και εν τέλει εκνευριζόμουν και σκεφτόμουν ότι δεν έχω πάει σε κανένα τέτοιο πάρτυ με παρέα (καταλαβαίνεις τι παρέα). Πολλά πάρτυ μετά, το στυλ δεν έχει αλλάξει.
Μερικές φορές επιμελούμαι την μουσικής (λίγο η περισσότερο) αντιγράφοντας το φτηνό πρόγραμμα ένος επαρχιακού club. Πρέπει να αρέσει στους περισσότερους και να έχει γνωστά χιλιοακουσμένα τραγούδια. Απ' αυτά που βάζουν στα μεσημεριανά στο background.
Μετά είναι και τα ποτά, δωρεάν ευτυχώς. Ότι έμεινε θα πάρεις. Παγάκια στο πάτωμα και πλαστικά ποτίρια. Πρόσεχε που θα το αφήσεις μην στο πάρει κανείς.
Κουβέντες κλασσικές. Από που ξέρετε την εορταζόμενη; Γαμάτο τραγούδι; Καλά πότε θα αρχίσει ο χορός;
Και τα γεγονότα αναμενόμενα, κάποιος ήπιε παραπάνω και τώρα βρίζει την πρώην που τον απάτησε. Μια κοπέλα ,χαριτωμένα μεθυσμένη , την πέφτει σε κάποιον που δεν βλέπεται και κάποιοι ξεμοναχιάζονται στο υπνοδωμάτιο (stab me now). Μερικές φορές αναρωτιέμαι αν υπάρχει κι ένα πάρτυ για να πάω εγώ με παρέα. Θα συνεχίσω να πηγαίνω σ' αυτά μέχρι να το βρώ.
Βέβαια πέρα από την απαίσια τσιφτετελομουσική, τα ποτά, τις κουβέντες και τα γεγονότα υπάρχει και κάτι άλλο. Όταν η βαβούρα πέσει, όταν οι trendy φύγουν για το πιο καυτό μαγαζι της παραλιακής, μένεις με την παρέα σου καθισμένοι στο πάτωμα. Χαμηλώνετε τη μουσική και σχολιάζετε. Και γι'αυτό είναι πάρτυ...
