Υποδειγματική ταινία πραγματικό reboot για άσχετους σαν εμένα. Με αισθητική αρτιότητα και συνέπεια και σωστή ισορροπία ανάμεσα σε story και δράση έχουμε την επιστροφή της επιστημονική φαντασίας στο προσκήνιο.
Bonus επιβεβαίωσης οι διθυραμβικές κριτικές και το εισπρακτικό σουξέ
4/5 και βιάζομαι να δω το επόμενο...
Παρόλη τη μερικώς νεκρή καλοκαιρινή διανομή ταινιών υπάρχουν και κάποιες ταινίες που δεν σε πειράζει να κλειστείς μέσα και να δεις. Μια απ' αυτές τις ταινίες είναι και το Death Proof. Γραμμένο και σκηνοθετημένο από τον πυλώνα σχεδόν κάθε σινεφίλ, τον Quentin Tarantino. Μια ταινία που εξαρχής δημιουργήθηκε για να προβληθεί ως το ήμισυ ενός πρωτοτύπου εγχειρήματος των "αδερφών" Tarantino-Rodrigez.
Για την ταινία δεν θα πω πολλά. Απερίγραπτο fun, ειδικά στο δεύτερο μέρος, απολαυστικές φλυαρίες και σινεφίλ αναφορές. Κι όλα αυτά λουσμένα με μια 70's αισθητική και ένα cool soundtrack. Το τραγούδι που ακούτε αν έχετε ανοιχτά τα ηχεία σας και δεν έχετε σταματήσει τη μουσική είναι από την ταινία. Επίσης να πω ότι η ταινία συμμετείχε στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ των Καννών. Όσοι πιστοί προσέλθετε στις αίθουσες!
Μέσα στο σινεμά και παρόλο που η ταινία δεν είχε κανένα ρομαντικό subtext κρατούσα το χέρι του φίλου μου. Στο διάλειμμα που άναψαν τα φώτα συνέχισα να τον κρατώ. Και να τον φιλάω στο στόμα. Προσωπικά δεν παρατηρώ τα βλέμματα που με περιτριγυρίζουν αλλά ο φίλος μου μου είπε την ατάκα που τιτλοφορεί το σημερινό post.
Γύρισα από περιέργεια και είδα δυο φίλους, ο ένας είχε ιδιαίτερα σοφιστικέ look με κοκάλινα τετράγωνα γυαλιά που πάντα ήθελα. Μέχρι βέβαια εγώ να του κοιτάξω είχαν στρέψει το βλέμμα τους αλλού. Όχι όμως για να μην τους δω ότι με κοιτάνε αλλά γιατί προφανώς υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι να παρατηρήσουν. Μάλλον δεν ήταν κάτι το παράξενο γι' αυτούς. Βέβαια ένα σινεφίλ κοινό και μάλιστα ένα Ταραντίνο-σινεφίλ κοινό έχει δει πολλές ταινίες και πιθανόν και το Brokeback οπότε έχει μια Χ εξοικείωση με το θέμα. Παρόλα αυτά, πιστεύω ότι ο περισσότερος κόσμος έτσι θα αντιδρούσε.
Ας σταματήσουμε λοιπόν να γκρινιάζουμε γιατί οι gay στην Ελλάδα δεν είναι αποδεκτοί και ας διαπιστώσουμε του λόγου το ψευδές με μια απλή και τρυφερή χειρονομία.
Θυμάστε το SAW; Μάλλον ναι, πέραν της αγριότητας του ήταν πολύ έξυπνο σεναριακά, γιαυτό και πυροδότησε 2 ακόμα συνέχειες όχι τόσο επιτυχημένες. Μετά από το ίδιο κοινό προσπάθησαν να φάνε (τα λεφτά του ανεγκέφαλου και πιθανώς καυλωμένου horror fan ) οι δημιουργοί του Hostel. Με ένα απλό σενάριο που βασίζεται λίγο στην πραγματικότητα, ωραίες γκόμενες, πολύ διαστροφή και πάνω απ' όλα την υπογραφή στην παραγωγή του μεγάλου (;) Tarantino κυκλοφόρησαν το Hostel.
Ακολούθησαν αναλύσεις επί αναλύσεων και βαφτίστηκε η ταινία μέχρι και πολιτική παραβολή. Εντάξει αν θες να δεις αίμα και θες να το παίζεις και ποιότητα πρέπει ν βρεις μια δικαιολογία.
Χτες βράδυ στο Ster στον Άγιο Ελευθέριο παρακολούθησα το Hostel 2, συνέχεια την "πολιτικής παραβολής". Με τον ίδιο δημιουργό στη καρέκλα στης σκηνοθεσίας (Eli Roth), η ταινία είναι το ίδιο αλλά πιο πολύ. Πιο διαστροφικό, περισσότερο gore και ω τι έκπληξις (θεο)γκόμενες πρωταγωνίστριες.
Η ταινία σφύζει από πολιτικά μηνύματα, παραβολές κάθε είδους ακόμα και της παλαιάς διαθήκης. Βλέπεις αίμα και το παρομοιάζεις με το κόκκινο του κομμουνισμού και το κόκκινο της παπαρούνας την άνοιξη. Επομένως έχει και οικολογικό μήνυμα. Ας σπεύσουν λοιπόν οι σοβαροφανείς της κριτικής τύπου Πρωιμάκης να βάλουν 3 για να έχουν μια δικαιολογία να το δουν.
Σοβαρά τώρα, την απόλαυσα γιατί είμαι και λίγο ψυχανώμαλος αλλά το φυλακίζω βαθιά μέσα μου, και δεν χρειάζομαι τύπους σαν τον Eli Roth να μου το κάνουν mainstream. Έκτος αν έχουν και ένα σενάριο να καμουφλαριστούν...
ΥΓ 1 Παίζουν και δύο ασυμπάθιστοι ηθοποιοί από τις "Ρεπουμπλικάνες πουτάνες σε απόγνωση"
ΥΓ 2 Το Ster ήταν άδειο, αλλά ήρθε και καλοκαιράκι...
Ένα κουρασμένο είδος ταινιών είναι oi περιπέτειες. Ένα ακόμα πιο κουρασμένο είναι τα Bond movies. Μπορεί όλοι να παρακολουθούσαμε με ενδιαφέρον, έκπληξη και πολλές φορές γέλιο την προτελευταία ταινία του Bond (Die another day) από το εφετζή αλλά ολίγον ανεπαρκή Lee Tomahori, αλλά νιώθαμε ότι η σειρά δεν τραβάει άλλο. Κάποιος μου είχε πει, εντάξει έφτασαν τις 20, νισάφι πια. Το χρήμα όμως είναι ο μόνος θεός στο οποίο προσκυνάνε τα αδηφάγα μυαλά εκεί στο LA, και αποφάσισαν να κάνουν την υπέρβαση.
Με πρώτη ύλη το πρώτο βιβλίο που έγραψε ο Ian Flemming (ηθικός αυτουργός του Bond) και ένα νέο πρόσωπο μια νέα ταινία μπήκε στα σκαριά. Οι αντιδράσεις πολλές και οι περισσότερες προσέβαλαν τον νέο πρωταγωνιστή. Πώς να γεμίσει τα παπούτσια του Pierce Brosnan ή του Sean Connery ο νέος πιθηκόμορφος Άγγλος; Ο Tarantino αντιτέθηκε δημόσια στην επιλογή του Daniel Craig, δημιουργήθηκε ιστοσελίδα όπου οι Bond fans έθαβαν τον επίδοξο αντικαταστάτη. Και μετά βγήκε η ταινία...
Τα στόματα έκλεισαν, ο νέος Bond είναι εδώ γυμνασμένος δυνατός...Μεταφέροντας τον αγωνία από υπερφυσικού τύπου κυνηγητά σε κάτι τόσο απτό και αληθινό όπως ένα παιχνίδι poker, ο Martin Cambell κατάφερε να εξανθρωπίσει έναν φαινομενικά αδιάβλητο ήρωα. Ο Bond ερωτεύεται. Δεν παγιδεύτηκε βέβαια στην μεταφορά μιας ρομαντικής περιπέτειας, αλλά διατήρησε κάποια από τα παλιά καλά στοιχεία. Ένα ωραίο αυτοκίνητο, ένα χρήσιμο gadgetάκι, καθώς εντυπωσιακές (στα πλαίσια του ανθρωπίνως δυνατού πάντα) σκηνές είναι εδώ για ικανοποιήσουν και τους πιο δυσπιστους.
Δεν μιλάμε βέβαια για ένα αριστούργημα της 7ης τέχνης μιας και κάποια κλισέ δεν λείπουν, αλλά σίγουρα δεν ενοχλούν.
Σ' ολά αυτά αν προσθέσουμε τους εντυπωσιακούς τίτλους αρχής με το τραγούδι "You know my name", καταβαίνετε ότι η σειρά ανασαίνει ξανά.
Το Σαββάτο βράδυ μια και δεν έχω λεφτά και χρόνο για συναυλίες περιόρισα την έξοδο μου σε ένα σινεμά.
Η παρέα μου ήθελε θερινό όποτε πήγαμε στο Fracture στο Αελλώ στην Πατησίων.
Το σινεμά
Ωραία η διακόσμηση του Αελλώ και γενικότερα ωραίος χώρος. Πλάκα είχε που άναβαν και τα φώτα από τις εκατέρωθεν πολυκατοικίες. Και ο κόσμος χαλαρός καθόσουν όπου γούσταρες και είχε και πίτσα (πάντα μετράει αυτό). Μόνο αρνητικό όσον αφορά το σινεμά ήταν ο ήχος που στην αρχή ειδικά, μου φάνηκε πολύ σιγά, του τύπου: κοιμούνται δίπλα.
Η ταινία
Δικαστικό δράμα με 2 αξιολογότατους ηθοποιούς. Σενάριο μια από τα ίδια. Όλοι ξέρουμε για το δολοφόνο αλλά είναι πολύ έξυπνος ο άτιμος και βρίσκει τρόπο να ξεγλιστρήσει από τις παγίδες του κάθε δικιγορίσκου ή εισαγγελέα. Στο τέλος ποιος θα νικήσει;
Προσπάθησα να το κάνω να φαίνεται όσο πιο κλισέ γίνεται και ελπίζω να το κατάφερα. Γενικά η ταινία σώζεται(μεγάλη κουβέντα) από τις ερμηνείες των πρωταγωνιστών. Βέβαια ο Antony Hopkins πρέπει επειγόντως να σταματήσει τον ίδιο ρόλο γιατί έχουμε βαρεθεί. Επίσης προσθέστε στο τέλος της ταινίας και ένα έξυπνο(λέμε τώρα) twist. Σκηνοθεσία ανύπαρκτη, υπάρχει κάτι άλλο να αναλύσω; 
Α! Γιατί ο Ryan Gosling επέλεξε αυτό τον τρόπο να εξαργυρώσει την υποψηφιότητα του;
Πέρα απ' την πλάκα, είναι μια σχετικά ευχάριστη ταινία για μια ζεστή καλοκαιρινή βραδιά σε θερινό ή στο μπαλκόνι σου...
Έπεσε στα χέρια μου το dvd της παλιάς ταινίας του Luc Besson, Le Grand bleu (απέραντο γαλάζιο).
Σκεφτικά ότι τι είναι καλύτερο από μια κλασσική καλοκαιρινή ταινία τώρα που οι θερμοκρασίες αντέχονται μόνο με ανεμιστήρα ή κλιματισμό. Την απόλαυσα ένα laptop με αρκετές διακοπές (είναι και 2,5 ώρες ταινία). Έχει υπέροχα πλάνα από την χώρα μας (στην αρχή σε ασπρόμαυρο φιλμ αλλά αργότερα μέσα στην ταινία και έγχρωμο) και από τη Σικελία. Είναι ιδανική για όλους εμάς του εγκλωβισμένους στην πόλη αυτές τις καυτές μέρες.
Σεναριακά μιλάει για τη φιλία, τις επιλογές που κάνουμε και τον πραγματικό μας προορισμό στη ζωή. Τα κλασσικά δηλαδή που ψάχνουμε κάθε μέρα.
Όλα αυτά υπό την επίβλεψη ενός μαέστρου της σκηνοθεσίας του Luc Besson (Leon, The Fifth Element). Εκτός από τα δροσερά πλάνα κάνει και παραλληλισμούς της ζωής του πρωταγωνιστή με τη θαλάσσια του φύση.
Και φυσικά αν δεν σας φτάνουν αυτά, δείτε την για το ατάλαντο μεν, χάρμα οφθαλμών δε πρωταγωνιστή της.
Πάρτε και το trailer
Πρόσφατα κυκλοφόρησε σε dvd μια ανεξάρτητη ταινία αξιώθηκε να φτάσει μέχρι και τα Oscar. To Little Children είναι βασισμένο στο βιβλίο του Tom Perrotta. Η ιστορία αφορά την παράνομη σχέση που δημιουργείται μεταξύ της Sarah και του Brad (όνομα και πράγμα) σε ένα αμερικάνικό προάστιο, όπου έχει πρόσφατα αποφυλακιστεί και διαμένει ένας παιδόφιλος, ο Ronnie. Άλλα δεν θα πω για την υπόθεση γιατί θέλω να το δείτε.
Το σενάριο τηςς ταινίας κρατά το ενδιαφέρον(εκτός από μια κοιλιά που κάνει η υπόθεση κάπου στο μέσον). Τους κεντρικούς χαρακτήρες ερμηνεύουν σημαντικοί ηθοποιοί που με τις ερμηνείες τους κάνουν κάθε μειονέκτημα της να φαίνεται ασήμαντο. Η ταινία μιλάει για εγκλωβισμένους ανθρώπους στα πάθη τους και την ζωή τους, σχολιάζοντας πετυχημένα την μικροαστική ζωή των αμερικανικών προαστίων.
Μέσα από τα αδιέξοδα που μερικές φορές δεν ευθύνονται αποκλειστικά οι πρωταγωνιστές καλούνται να νιώσουν ζωντανοί μέσα σ' την υποκρισία και τον συντηρητισμό τους κοινωνικού τους περίγυρου.
Ακόμα κι αν αυτά δεν σας ενδιαφέρουν, δείτε την για τις καυτές σκηνές των πρωταγωνιστών.
Πάρτε και μια ματιά από το trailer
