Το Rockwave γυρίζει σελίδα

[Μετά τη βροχή...]
Από 6 Ιουλίου εξαργύρωση...

Σαν παλιό σινεμά

Εκεί που ήταν το παλιό Πλάζα, ένα LIDL έκανε την εμφάνιση του από το πουθενά, γιατί υποθέτω με την οικονομία μας είναι πιο σημαντικό να αγοράζουμε μεγάλες συσκευασίες με ζαχαρωτά και γερμανικές σοκολάτες 200gr παρά να βλέπουμε τις τανίες που δεν παίζουν τα Multiplex.

Καταναλωτική συμπεριφορά αδηφαγίας... απούσης συνειδήσεως

Σουβλάκι 0%

Μπαϊρακτάρης Μοναστηράκι.

Και να σημειωθεί ότι ο Μαγαζάτορας μας έδιωξε γιατί "πιάσαμε ολόκληρο τραπέζι για δυο μερίδες". Δικά του λόγια...Δικό μας μποϊκοτάζ...

Η απρόβλεπτα συντηρητική τουαλέτα

Πάνος Μουζουράκης live @ New York

Ο ταλαντούχος φωνητικά και στιχουργικά Πάνος Μουζουράκης ανέβηκε στην Θεσσαλονίκη όπου συνέπεσε με το τριήμερο μου στην καλοντυμένη πόλη και επειδή δεν ευκαίρησα να τον απολαύσω στο Οξυγόνο της Αθήνας είπα να πάω εκεί.
Το New York είναι συμπαθητικό live-άδικο με βασισμένη στην αφισα και ταπετσαρία διακόσμηση που καβλώνει όσους νομίζουν ότι θα ήθελαν να ζούνε στο "μεγάλο μήλο". ασφυκτικά γεμάτο, με χύμα σαλονικιούς άρτι αφιχθέντες από πλατεία Ναβαρίνου και γκόμενες μέσα σε εισαγωγικά που τρέχουν στα "hot" events της πόλης.

Φτηνές τιμές, 10 ευρόπουλα είσοδος και ποτάκι και ότι ποτάκι θέλεις όχι μόνο κρασιά και μπήρες που κάνουν οι εκμεταλλευτές-λαμόγια της Αθήνας. Μόνη μαλακία ότι καθόμασταν κοντά στην τουαλέτα και επομένως διακόπταμε το ρεύμα κυκλοφορίας που ήταν κάτι παραπάνω από μποτιλιαρισμένο

Ειδική μνεία αξίζει στον Γιώργο Χρυσοστόμου που αποθεωνόταν στα ενδιάμεσα θεατρικά νουμεράκια και ειδικά στο medley με διάσημες ερμηνείες rock τραγουδιστών από Prince μέχρι Sex Pistols.

Σε μια φίλη μου δεν άρεσε το διδακτίκο και καλά κομμάτι αυτών που έλεγε ο Πάνος αλλά με τέτοιες γκριμάτσες που κάνει είναι σχεδόν αδύνατο να τον πάρεις σοβαρά και να επηρεαστείς. Αλλά ακόμα κι έτσι όλοι θέλουμε ένα fun δάσκαλο.

πάρτε και μια ίδέα


PS δεν είμαι εγώ αυτός που φωνάζει...

Αναψυχή σε εικόνες

Κάπου στα Τουρκοβούνια

Μια εικόνα μέσα στη νύχτα. Αν δεν είχε τη διαφήμιση από πίσω θα ανέβαινα τα σκαλοπάτια...

Μωρό μου, μας κοιτάνε...

Παρόλη τη μερικώς νεκρή καλοκαιρινή διανομή ταινιών υπάρχουν και κάποιες ταινίες που δεν σε πειράζει να κλειστείς μέσα και να δεις. Μια απ' αυτές τις ταινίες είναι και το Death Proof. Γραμμένο και σκηνοθετημένο από τον πυλώνα σχεδόν κάθε σινεφίλ, τον Quentin Tarantino. Μια ταινία που εξαρχής δημιουργήθηκε για να προβληθεί ως το ήμισυ ενός πρωτοτύπου εγχειρήματος των "αδερφών" Tarantino-Rodrigez.

Για την ταινία δεν θα πω πολλά. Απερίγραπτο fun, ειδικά στο δεύτερο μέρος, απολαυστικές φλυαρίες και σινεφίλ αναφορές. Κι όλα αυτά λουσμένα με μια 70's αισθητική και ένα cool soundtrack. Το τραγούδι που ακούτε αν έχετε ανοιχτά τα ηχεία σας και δεν έχετε σταματήσει τη μουσική είναι από την ταινία. Επίσης να πω ότι η ταινία συμμετείχε στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ των Καννών. Όσοι πιστοί προσέλθετε στις αίθουσες!


Μέσα στο σινεμά και παρόλο που η ταινία δεν είχε κανένα ρομαντικό subtext κρατούσα το χέρι του φίλου μου. Στο διάλειμμα που άναψαν τα φώτα συνέχισα να τον κρατώ. Και να τον φιλάω στο στόμα. Προσωπικά δεν παρατηρώ τα βλέμματα που με περιτριγυρίζουν αλλά ο φίλος μου μου είπε την ατάκα που τιτλοφορεί το σημερινό post.

Γύρισα από περιέργεια και είδα δυο φίλους, ο ένας είχε ιδιαίτερα σοφιστικέ look με κοκάλινα τετράγωνα γυαλιά που πάντα ήθελα. Μέχρι βέβαια εγώ να του κοιτάξω είχαν στρέψει το βλέμμα τους αλλού. Όχι όμως για να μην τους δω ότι με κοιτάνε αλλά γιατί προφανώς υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι να παρατηρήσουν. Μάλλον δεν ήταν κάτι το παράξενο γι' αυτούς. Βέβαια ένα σινεφίλ κοινό και μάλιστα ένα Ταραντίνο-σινεφίλ κοινό έχει δει πολλές ταινίες και πιθανόν και το Brokeback οπότε έχει μια Χ εξοικείωση με το θέμα. Παρόλα αυτά, πιστεύω ότι ο περισσότερος κόσμος έτσι θα αντιδρούσε.

Ας σταματήσουμε λοιπόν να γκρινιάζουμε γιατί οι gay στην Ελλάδα δεν είναι αποδεκτοί και ας διαπιστώσουμε του λόγου το ψευδές με μια απλή και τρυφερή χειρονομία.

Διαστρευλωμένα είδωλα

Τις προάλλες πήγα στο Μουσείο κυκλαδικής Τέχνης με ένα φίλο ερασιτέχνη φωτογράφο για να δούμε την έκθεση φωτογραφιών του Andre Kertesz. Ο Ούγγρος φωτογράφος είναι ένας από τους σημαντικότερους του περασμένου αιώνα. Το έργο του αναγνωρίστηκε μέσω των πορτρέτων, των σκηνών, τη σειρά "Διαστρεβλώσεις" που δημιούργησε, ενώ φωτογράφησε και πολλούς σημαντικούς καλλιτέχνες της εποχής του, όπως τους ζωγράφους Mondrian και Chagall, τη συγγραφέα Colette και τον παραγωγό ταινιών Sergei Einstein.

Ο Χώρος: Καταρχάς ο χώρος του μουσείου είναι εκπληκτικός με μπαρόκ αρχιτεκτονική και διακόσμηση. Φιλοξενεί αυτό τον καιρό δυο εκθέσεις. Του φωτογράφου που προανέφερα και το Her(his)tory με videoart. Για την δεύτερη δεν έχω να πω, γιατί φύγαμε γρήγορα και δεν μπόρεσα να δω όλα τα εκθέματα.

Η Έκθεση: Περιλάμβανε φωτογραφίες από όλες τις περιόδους του μεγάλου αυτού φωτογράφου, ταξινομημένες χρονολογικά και ως προς την περιοχή που διέμενε. Σ' αυτό χρονικό κυρίως ταξίδι παρατηρούσε κανείς τη βελτίωση της τεχνικής του μεταξύ άλλων στο κόψιμο του κάδρου και στο contrast που εγώ προσωπικά δίνω πολύ σημασία. Η σειρά διαστρεβλώσεις ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και μας θύμισε και λίγο Dali. Η τεχνοτροπία που χρησιμοποίησε ήταν κυρτοί και κοίλοι καθρέφτες.

Πολλές ακόμα πληροφορίες για το φωτογράφο και το έργο του εδώ

ΥΓ1 Είδαμε απ' έξω το Γιάννη Αγγελάκα μόνο του χωρίς τους Επισκέπτες

ΥΓ2 (Και συμαντικό) Η τέχνη δρα και ως αναλγητικό, χρησιμοποιήστε την!

Δυο ταξιτζήδες μονολογούν

Σήμερα βγήκα και καλώς καθυστερημένος ων (χρονικά πάντα) επέλεξα την μέθοδο ταρίφα. Επίσης επιστρέφοντας και μην έχοντας άλλη επιλογή έκανα το ίδιο. Επειδή είχα πολύ καλή διάθεση άνοιξα κουβέντα. Και άκουσα διάφορα...

Προς Μοναστηράκι: Εκεί που λέγαμε τα σχετικά περί Αθήνας εξόδων και κίνησης ο ταξιτζής έβρισε ένα συνάδελφο. Εξεπλάγην επειδή πιστεύω ότι υπάρχει μαι στοιχειώδης αλληλεγγύη μεταξύ "κυριάρχων των δρόμων". Η συζήτηση (απουσία λογικού συνειρμού ) μεταφέρθηκε στο γεγονός ότι οι περισσότεροι συνάδελφοι δεν δίνουν ρέστα. Ο συγκεκριμένος επέμενε ότι εκείνος δίνει ρέστα πάντα και μερικές φορές χαρίζει κιόλας. Στην αρχή ήμουν λίγο δύσπιστος αλλά μετά μου εξήγησε ότι είναι χρεωμένος μέχρι το λαιμό. Χρωστάει σε δάνεια και τα σχετικά. Μη δίνοντας ρέστα θα εξοικονομούσε ούτε τα μισά των μισών απ' αυτά που χρωστάει. Αρά γιατί να το κάνει. Όταν φτάσαμε μου χάρισε τα 30 λεπτά και μου λέει ότι "όποιος ξοδεύει λεφτά, του έρχονται λεφτά". Δεν συμφωνώ απολύτως αλλά και την σφιχτοκωλία δεν την αντέχω...

Προς το σπίτι: Στην αρχή λέγαμε για το ταξί πόσο του κόστισε να το φτιάξει γιατί το είχε με τα αδέρφια του και το είχαν σακατέψει όλοι μαζί. Μετά πλησιάζοντας στο σπίτι μου έλεγε για τις μαφίες της Αθήνας και ότι χειρότερη είναι αυτή των Κινέζων στο Μεταξουργείο. Ότι μαθαίνει κανείς χρήσιμο είναι (σκέφτηκα) και συνέχισα να τον ακούω να λέει ότι παλιά έμενε στην γειτονία μου αλλά μετακόμισε επειδή ήρθαν πολλοί ξένοι. Τα λόγια του ήταν "Έβγαινες παλιά και ήταν όλο Έλληνες τώρα είναι γεμάτο μαύρους και Ρώσους". Καλά που μετακόμισε στη Νέα Σμύρνη και γλίτωσε από αυτό το μίασμα...

Ένα συν και ένα πλην για τους ταρίφες πόσο μας κάνουν; Ευτυχώς κανένας απ' τους δυο δεν είχε Derti στο ραδιώφωνο.

Θραύσμα κάτω από τον αθηναϊκό ουρανό

Το Σαββάτο βράδυ μια και δεν έχω λεφτά και χρόνο για συναυλίες περιόρισα την έξοδο μου σε ένα σινεμά.
Η παρέα μου ήθελε θερινό όποτε πήγαμε στο Fracture στο Αελλώ στην Πατησίων.

Το σινεμά
Ωραία η διακόσμηση του Αελλώ και γενικότερα ωραίος χώρος. Πλάκα είχε που άναβαν και τα φώτα από τις εκατέρωθεν πολυκατοικίες. Και ο κόσμος χαλαρός καθόσουν όπου γούσταρες και είχε και πίτσα (πάντα μετράει αυτό). Μόνο αρνητικό όσον αφορά το σινεμά ήταν ο ήχος που στην αρχή ειδικά, μου φάνηκε πολύ σιγά, του τύπου: κοιμούνται δίπλα.

Η ταινία
Δικαστικό δράμα με 2 αξιολογότατους ηθοποιούς. Σενάριο μια από τα ίδια. Όλοι ξέρουμε για το δολοφόνο αλλά είναι πολύ έξυπνος ο άτιμος και βρίσκει τρόπο να ξεγλιστρήσει από τις παγίδες του κάθε δικιγορίσκου ή εισαγγελέα. Στο τέλος ποιος θα νικήσει;
Προσπάθησα να το κάνω να φαίνεται όσο πιο κλισέ γίνεται και ελπίζω να το κατάφερα. Γενικά η ταινία σώζεται(μεγάλη κουβέντα) από τις ερμηνείες των πρωταγωνιστών. Βέβαια ο Antony Hopkins πρέπει επειγόντως να σταματήσει τον ίδιο ρόλο γιατί έχουμε βαρεθεί. Επίσης προσθέστε στο τέλος της ταινίας και ένα έξυπνο(λέμε τώρα) twist. Σκηνοθεσία ανύπαρκτη, υπάρχει κάτι άλλο να αναλύσω;


Α! Γιατί ο Ryan Gosling επέλεξε αυτό τον τρόπο να εξαργυρώσει την υποψηφιότητα του;
Πέρα απ' την πλάκα, είναι μια σχετικά ευχάριστη ταινία για μια ζεστή καλοκαιρινή βραδιά σε θερινό ή στο μπαλκόνι σου...

Μια νύχτα στο Badminton

Tiger lillies
Μέχρι τις 10 του μήνα παίζεται στο θέατρο Badminton η παράσταση των Tiger Lillies "το κοριτσάκι με τα σπίρτα". Το τρίο από το Λονδίνο δραματοποίησε το παραμύθι που θυμόμαστε από τα παιδικά μας χρόνια.Δεν τους είχα ξαναδεί. Απ' τη στιγμή που σβήνουν τα φώτα, μεταφερόμαστε σε ένα γκροτέσκ κόσμο,με ένα ενδιαφέρον σκηνικό που έχει πολλές σκηνές μέσα σε μία. Τα τραγούδια και ιδιαίτερα η φωνή μεταδίδουν συναίσθημα, αγωνία (μέσα σε εισαγωγικά γιατί όλοι ξέρουμε το τέλος) και μερικές φορές ανατριχίλα. Οι φωτισμοί δίνουν στο όλο θέατρο-μουσικοπαράσταση μια σκοτεινότερη ατμόσφαιρα από musical.

Στο δεύτερο μέρος αποσπάσματα από το cd τους "The Sea" (δεν μπορείτε να το βρείτε παρά μόνο εκεί, γιατί δεν ανήκουν σε καμιά εταιρία) με τη συμμετοχή του Γ. Βόγλη που απαγγέλλει αποσπάσματα από διάφορα ποιήματα μεταξύ άλλων και Καββαδία (βαριέμαι)...

Στο σύνολο ιδιαίτερα ενδιαφέρον και σκοτεινό αλλά και ολίγον βαρετό.
P.S. Έγινε και ένας καυγάς στο διάλειμμα αλλά δεν μάθαμε γιατί.

Το τραγούδι που είπαν τελευταίο μετά από απαίτηση χειροκροτήματος